Medine @}--§-- مدينه

Tebe-i Tâbiîn neslinden Abdullah ibn Mübarek hazretleri anlatıyor: Hacca gidiyordum.
Irak-Suriye topraklarından geçerken yalnız bir kadına rastladım. Selâm verdim;
selâmımı “Söz olarak Rahîm bir Rabden selâm sözüdür onların duyacağı” (Yâ-Sîn: 58)
âyetiyle aldı.

“Buralarda ne yapıyorsun?” diye sordum. “Allah kimi yoldan çıkarmışsa, ona yol
bulduracak yoktur” (A’râf: 186) âyetini okudu. Anladım ki, yolunu kaybetmiş.

Nereye gittiği soruma “Bir gece kulunu Mescid-i Haram’dan alıp Mescid-i Aksâ’ya
götüren Allah’ı tesbih ederim” (İsrâ: 1) âyetiyle karşılık verdi. Anladım ki,
geçtiğimiz hacc mevsiminde haccını tamamlamış, Kudüs’e gidiyor.

“Ne zamandan beri böyle yolunu kaybettin?” dedim. “Tam üç gece (yani üç gündür)”
(Meryem: 10) dedi.

Yiyecek verme teklifinde bulundum. “Sonra orucunuzu gün batıncaya kadar tamamlayın”
(Bakara: 187) âyetini okudu.

“İyi de Ramazan’da değiliz” dedim. “Kim Allah için nafile bir hayır yaparsa, Allah
her hayrın karşılığını verendir, her şeyi hakkıyla bilendir” (Bakara: 158) âyetiyle
cevap verdi.

“Yolculukta oruç açılabilir” dedim. “Ama orucu tutarsanız, bu hakkınızda daha
hayırlıdır” (Bakara: 184) âyetini okudu.

Niye benim gibi konuşmadığını sordum. “Ağzından tek bir söz bile çıkmasın ki,
yanında onu gözleyen ve o sözü kaydetmeye hazır bir gözcü bulunmamış olsun” (Qâf:
18) dedi.

“Kimlerdensin?” diye sordum. “Bu konuda bilgin yok (ailemi söylesem de tanımazsın).
Sonra göz de, kalb de (görmeden, kesin bilgiye dayalı olmadan verdiğin her hükümden)
sorumludur” (İsrâ: 36) âyetiyle cevap verdi.

“Hata ettim, hakkını helâl et!” dedim. “Bugün size kınama yok. Allah, sizi
bağışlasın” (Yusuf: 92) dedi.

Deveme bindirip kafilesine ulaştırma teklifinde bulundum. “Hayır adına ne işlerseniz
Allah onu bilir” (Bakara: 215) âyetiyle mukabele etti.

Devemi yanına getirdim. Binecekken, “Mü’min erkeklere söyle, bakışlarını
sakınsınlar” (Nûr: 30) âyetini okudu.

Gözlerimi çevirdim; binecekken deve ürküp kaçtı, bu arada elbisesi az yırtıldı.
“Başınıza musibet olarak ne gelirse, bu bizzat işleyip, onu hak etmeniz
sebebiyledir” (Şûrâ: 30) âyetini mırıldandı.

“Sabret, deveyi bağlayayım!” dedim. “Bu hususta Süleyman’ı anlayışlı ve daha
isabetli davranır kıldık” (Enbiyâ: 79) âyetini okuyarak, devemi yönlendirme
konusunda benim daha başarılı olduğumu kasdetti.

Deveye bindi ve “Bunu bize baş eğdiren Allah’ı tesbih ederim; yoksa bunu biz
başaramazdık. Ve sonunda şüphesiz Rabbimize döneceğiz!” (Zuhruf: 13-14) âyetlerini
okudu.

“Haydi!” diye deveyi hızlandırdım. “Yürüyüşünde (ve davranışlarında) vakur ol ve
sesini yükseltme. Seslerin en çirkini, (bağıran) eşeğin sesidir!” (Lokman: 19)
mukabelesinde bulundu.

Yürürken şiir okumaya başladım. “Kur’an’dan kolayınıza geleni okuyun!” (Müzzemmil: 20) dedi.

“Şiir okumak haram değil ki!” dedim. “Bu hususu ancak gerçek idrak ve basiret
sahipleri düşünüp anlar!” (Bakara: 269) cevabını verdi.

Bir süre gittik; sonra evli olup olmadığını sordum. “Ey iman edenler! Cevabı
verildiğinde sizi üzecek meselelerden sormayın!” (Mâide: 101) âyetini okudu.

Derken kafilesine ulaştık ve “Kafile içinde kimsen var mı?” dedim. “Mal ve evlât
dünya hayatının süsüdür!” (Kehf: 46) dedi.

Anladım ki, evlâdı var. İsimlerini sordum. “Allah İbrahim’i dost edindi; Allah Musa
ile konuştu; Ey Yahya, Kitab’a kuvvetle tutun!” (Nisâ: 125, 164; Meryem: 12)
âyetlerini okudu.

“Ey İbrahim, ey Musa, ey İsa!” diye kafileye seslendim. Nur yüzlü üç genç “Buyur!”
diye çıkageldi. Onlara para verip, “Bununla içinizden birini şehre yollayın!
Yemeklerin helâl ve temiz olanına baksın ve size bir yiyecek getirsin. Dikkatli
davransın!” (Kehf: 19) dedi.

Yiyecek gelince bana, “Geçmiş günlerinizde yaptıklarınızın karşılığında şimdi
afiyetle yiyip için!” (Hâqqa: 24) dedi.

Çocuklara, “Annenizin bu durumunu bana söylemezseniz bu yemekten yemem!” dedim.
“Annemiz” dediler, “Ağzından Cenab-ı Allah’ın gazabını çekecek yanlış bir söz çıkar
korkusuyla 40 yıldır böyle sadece Kur’an’la konuşur.”

İbn Mübarek, bu hadiseyi Kur’an’da her şeyin bulunduğuna delil olarak anlatırdı.

Beraat Gecesi, rızıkların taksim edildiği, gelecek sene cereyan edecek vak'aların meleklere bildirildiği gecedir. Bu bakımdan bu gecede hakkında hayırlı şeyler takdir olunup, iyi şeylerin yazılmasını dileyen insan, geceyi ibadetle, dua ile geçirir, meleklere bidirilen takdirin hayırlı olması niyazında bulunur.

 

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bizlere de şöyle buyurmuştur:

"Şaban ayının yarısı (Berâet gecesi) gelince: gecesini namazla, gündüzünü oruçla geçiriniz. Cenâb-ı Allah o gece güneşin batmasıyla dünya göğüne iner ve şöyle der: Benden af dileyen yok mu; onu affedeyim. Rızık isteyen yok mu; rızık vereyim. Şifâ dileyen yok mu;şifâ vereyim. "

"Allah Teâlâ Şaban'ın onbeşinci geresi (Berâet gecesi) tecelli eder ve ana-babaya asi olanlarla Allah'a ortak koşanlar dışında bütün kullarını bağışlar. " (İbn Mace, İkametü's-Salât, 191; Tirmizî, Savm, 38).

 

Rabbim dara düsünce sabir, sabri bulunca sükür, sükre erince rahmet, rahmete dalinca sevgisini ihsan eyleyip gönlünüzden geceni avuclariniza versin...

KANDILINIZ MUBAREK OLSUN! 

 

BİR YOLCUYA ( Bu şiir Gelibolu yamaçlarında yazıldı)

 

Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın, Bu toprak, bir devrin battığı yerdir.

Eğil de kulak ver, bu sessiz yığın, Bir vatan kalbinin attığı yerdir.

Bu ıssız, gölgesiz yolun sonunda, Gördüğüm bu tümsek,

Anadolu’nda, İstiklal uğrunda, namus yolunda, Can veren Mehmed’in yattığı yerdir.

Bu tümsek, koparken büyük zelzele, Son vatan parçası geçerken ele,

Mehmed’in düşmanı boğuldu sele, Mübarek kanını kattığı yerdir

Düşün ki, hasrolan kan, kemik, etin, Yaptığı bu tümsek, amansız, çetin

Bir harbin sonunda, bütün milletin, Hürriyet zevkini tattığı yerdir

 

NECMETTİN HALİL ONAN

Yıllar önce, çok uzaklarda bir adam varmış. Bu adam çalışmak amacı ile çok uzaklara gitmiş ve yıllarca çalışmış. Sonunda memleketine dönme zamanı gelmiş. Bu çalışma sürecinde toplam 3000 akçe biriktirmiş ve evinin yolunu tutmuş.

Evine doğru giderken yolu büyük bir şehirden geçmiş. Yolda yürürken köşe başında birisi "Bir nasihat bin akçe, bir nasihat bin akçe" diye bağırıyormuş. Adam düşünmüş: ´Nasıl olur, bir nasihat ´ı bin akçeye satarlar, ben yıllarca çalıştım ve sadece 3000 akçe biriktirdim´

Bu işe pek aklı ermemiş ama merak işte. Duramamış ve adama bin akçe vererek o nasihat´ı satın almış. Nasihat "KADERDE NE VAR İSE O ÇIKAR" ve yoluna devam etmiş...

İlerde yine köşe başında başka bir adam bağırıyormuş "Bir nasihat bin akçe" diye. Adam yine dayanamamış bin akçe de o adama vermiş ve ikinci nasihat ´ı da satın almış. İkinci nasihat da: "GÖNÜL KİMİ SEVERSE GÜZEL ODUR"

Son kalan bin akçesi ile de yoluna devam etmiş. Tam şehrin çıkışında yine köşe başın da bir adam bir nasihat´ı bin akçeye satıyor. Adam bir parasına bakmış, bir de nasihati satan şahsa , dayanamamış ve kalan son akçesiyle de o nasihat´ı satın almış. Son nasihatte: "HİÇ BİR İŞ ACELEYE GELMEZ". Parasız yoluna devam etmiş.

Şehrin çıkışında büyük bir topluluk ile karşılaşmış.Topluluk telaş içindeymiş. Yaklaşmış ve oradakilerden birine neler olduğunu sormuş. Oradan birisi açıklamış, demiş ki : Burada şehrin tüm su ihtiyacını karşılayan bir kuyu var, ama kuyunun içinde de canavar var.

Canavar suyu tutmuş, göndermiyor. Aşağıya kim indiyse bir türlü çıkamadı. Şimdi herkes korkuyor aşağı inmeye "Adam düşünmüş ve ilk satın aldığı nasihat aklına gelmiş. "Kaderde ne var ise o çıkar" aşağı inmeye karar vermiş. Aslında bu nasihatleri herkes bilir ama uygulayabilmemiz için belli bir bedel ödememiz gerekiyor. İnince canavar hemen yakalamış ve yerine götürmüş.

Demiş ki:

"Buraya gelenlerin hepsine bir soru sordum ve bilemediler. Eğer sen bilirsen seni serbest bırakırım.

"Bir dizine sarışın ve dünya güzeli bir kadın, diğer dizine de kurbağa koymuş ve "söyle bakalım hangisi güzel?" demiş.

Adam düşünürken aklına ikinci aldığı nasihat gelmiş ve "gönül kimi severse güzel odur" demiş. Bu cevap canavarın çok hoşuna gitmiş. Zira canavar, kurbağanın gözlerine aşıkmış. Adamı salmış ve suyu bırakmış.

Almışlar adamı krala götürmüşler ve ağırlığınca altın vermişler.

Adamımız yoluna devam etmiş ve nihayet evine varmış. Evinin camından içeri bakmış. Bir de ne görsün; karısı genç biri ile diz dize oturuyor. Hemen kılıcını çekmiş ve tam içeri girerken üçüncü nasihat aklına gelmiş "Hiçbir iş aceleye gelmez". Kılıcını kınına koymuş ve içeri girmiş.

Hoş beşten sonra karısına o genci sormuş. Kadın da: "Bey sen gittiğinde ben hamileydim ve bir oğlumuz oldu. Bu genç senin oğlun" demiş.

KADERİNİZ ve YOLUNUZ AÇIK OLSUN, HAYAT ACELE ETMEYE GELMEZ .!

Yavuz Sultan Selim zamaninda, Iran Sahi kiymetli mücevherlerle süslü bir sandik hediye gönderiyor Sultan Selim'e.

Sandik açiliyor. Içinden çesit çesit degerli taslar, kiymetli
atlas, kadife kumaslar çikiyor.Fakat bir de pis bir koku
yayiliyor. Dehset bir koku, herkes burnunu tikiyor.
Neyse en alttaki bohçadan insan pisligi çikiyooooor..

Yani Osmanliya acayip bir hakaret!!!!!
Cihan padisahi emir veriyor,
"herkes düsünsün, buna ince bir sekilde cevap vermeliyiz"
Ve cihan padiþahi yine çözümü kendisi buluyor.

Ayni sekilde degerli mücevher ve kumaslarla süslü bir sandik hazirlatiyor.
Içine o zamanin Osmanli Istanbul'unda imal edilen gül kokulu en nadide lokumlardan bir kutu hazirlatiyor, en altina da küçük bir pusula ve bir satir yazi. Gönderiyor...

Sah sandigi açiyor. Açtikça güzel bir koku ve en altta bir kutu lokum.
Anlam veremiyorlar tabii. Bizim elçi yiyor önce, sonra oradakilere ikram ediyor.
Kutunun içindeki pusulayi sah okuyor:

"Herkes yediginden ikram eder" !!!!!

Resul-i Ekrem (s.a.v.) buyurdular ki: "Dünyada nefsine zulmedip hicbir hayirda bulunmayan bir adam kiyamet günü mahser yerinde hesaba cekilir. Hicbir iyiligi bulunmaz. "Hic mi bir iyilik yapmadin?" diye kendisinden sorunlunca:

"Hayir yapmadim, ancak borc para verirdim. Iscilerime: "Borclulari sIkIstirmayin, fakir olanlardanda vazgecin derdim" deyince Allahu Teala "Yoksullardan vazgecmeye biz senden daha layikiz" buyurur ve onun günahlarini bagislar.

Bir bankada hesap sahibi olduğunu düşün. hesabına her sabah 86400 euro para yatıyor. fakat bu paranın hepsini aksama kadar harcamak zorundasınız. ertesi güne transfer edilemiyor.

paranı kullansan da kullanmasanda her akşam sıfırlanıyor.

ne yaparsın?

tabiki hepsini harcamaya çalışırsın.

hepimiz zaman adlı bu bankanın müşterileriyiz.

her sabah 86400 saniyeye sahip oluyoruz. yarına transfer edilemez.

her sabah hesabımız dolar, her akşam boşalır.

geri dönüş yok, saniyelerini şu anı yaşayarak harca. en iyisi bunlarla yatırım yap. mutluluk ve başarı için.

zaman kaçıyor!

bir senenin değerini sınıfta kalmış bir öğrenciye sor.

bir ayın değerini 8 aylık bebek doğuran bir anneye sor.

bir haftanın değerini haftalık dergi çıkaran bir editöre sor.

bir günün dakikanın değerini treni kaçıran yolcuya sor.

bir saniyenin değerini bir kazayı önleyemeyen sürücüye sor.

unutma! zaman hiçkimse için durmaz.

geçmiş zaman tarih, gelecek zaman gizemli.

şu an ise sana verilen gerçek bir armağandır...

 

Ümmeti Muhammed'in ayi, 11 ayin sultani Ramazan-i serif'iniz mübarek olsun.

Ramazan ayinin evveli rahmet, ortasi magfiret, sonuda cehennemden azaddir.

Allah hakkiyla eda edebilmeyi nasib etsin...

 

 

 

Hz.Peygamberimiz (s.a.v.) buyurur ki:
Ümmetimin üzerine öyle bir zaman gelir ki bes seyi severler, bes seyi unuturlar:
1- Dünyayi severler, ahireti unuturlar.
2- Mali-mülkü severler, sonunda hesap vereceklerini unuturlar.
3- Halki severler, Hakk’I (Allah’I) unuturlar.
4- Günahi islerler, kötü huylarini iyi huya çevirmeyi ve tevbeyi unuturlar.
5- Saraylarda, kösklerde yasamayi severler, kabri unuturlar.

Hz.Mansur Ibni Ammar, bir gence verdigi ögütte sunlari söyler:
-Delikanli gençligin seni aldatmasin! Nice gençler vardir ki, tevbeyi geciktirir; kötü huylarini iyi huya çevirmez, uzun emellere dalar; ölümü unutur ve söyle der ‘Yarin-öbürgün tevbe eder, kötü huylarimdan vazgeçerim!’. Fakat o böylece gaflet içinde oyalanirken aniden ölüm melegi geliverir, kendini mezar çukurunda bulur. Artik orada ne mal, ne evlat, ne hizmetçi ve ne de ana-baba oan fayda vermez. Nitekim Allah buyurur:
- O günde ki, ne mal fayda verir, ne de ogullar.
- Meger ki Allah’a tamamen salim bir kalb ile gelenler ola! (Suara suresi, ayet:88,89)
Allahim! Bize ölmeden önce tevbe etmek ve kötü huylarimizi terketmek nasip eyle! Bizi gafletten uyandir!
Müminin bariz vasfi odur ki, her an her saat ve her gün kötü huylardan
siyrilmaya çalisir. Geçmiste isledigi günahlardan dolayi nedamet duyar. Dünyalik için ihtirasa kapilmaz, faydasiz ve füzuli seylerle asla mesgul olmaz, Allah’a olan vazifelerini ihlasla yapar, riya ve gösteristen sakinir.

Rivayete göre, Hz.Musa (a.s.) zamanindaki firavunun karisi Asiye imanini sakliyordu. Firavun duruma muttali olunca, karisina iskence yapilmasini emretti ve her türlü iskenceyi yaptilar. Firavun karisina ‘dininden dön!’ dedi, fakat o dönmedi. Bu sefer sopalar getirterek vücudunun muhtelif yerlerine degnekle vurdurdu ve

‘dininden dön!’ dedi. Asiye su cevabý verdi:
-Sen benim nefsime hükmedebilirsin, kalbim ise Allah’in muhafazasindadir.
Beni kessen, Bu Allah’a olan sevgimi arttirmaktan baska bir seye
yaramaz. O sirada oradan Hz.Musa (a.s.) geçmekteydi.
Asiye dedi ki:
-Ey Musa, Rabbim benden razi mi, degil mi, haber ver!
Hz.Musa da su cevabi verdi:
-Ey Asiye, göklerde melekler seni istiyakla bekliyorlar. Allah da seninle
övünüyor. Ne dilersen dile kabul edilecektir! Asiye dedi ki:
- Allah, iman edenlere de firavunun karisini bir misal olarak irad etti. O vakit (bu kadin) : ‘Ey Rabbim, bana yaninda, cennetin içinde bir ev yap. Beni firavundan ve onun fena amel ve hareketlerinden kurtar. Beni o zalimler toplulugundan selamete çikar!’ demisti. (Tahrim suresi, ayet:11) Asiyenin böyle dua etmesi bize; mihnet-mesakkat ve musibet aniýnda Allah’a siginmak ve kurtulusu O’ndan istemek gerektigini gösteriyor.

Bir gün pazarda bir papaganin yüksek bir fiyatla satildigini gören Hoca, hemen evinden bir hindi getirip, ayni fiyatla satisa arz eder. Buna sasiranlara "Az önce bunun yarisindan kücük bir kus, bu fiyata satildi. Nicin bu ayni parayi etmesin?" der. "Ama o kus, senin benim gibi konusur" denilince "O da marifet mi, o konusursa bu da düsünür" cevabini verir.

Adamin biri bir gün Nasreddin Hoca'ya "Hocam, acaba dünya kac arsin?" diye sorar. Hoca merhum o sirada oradan gecmekte olan cenazeyi isaret ederek "O soruyu su gidene sor. Dünyayi ölcmüs de gidiyor" diye cevap verir.